Kamica a zakażenia układu moczowego

Nawracające zakażenia układu moczowego mogą prowadzić do rozwoju tak zwanej kamicy struwitowej (zakaźnej). U zdrowych osób mocz jest jałowy i lekko kwaśny (pH≤5.5), czyli nie występują w nim żadne bakterie. W przypadku zaburzeń odporności, zmian hormonalnych, anatomicznych czy wrodzonych zmian układu moczowego może dochodzić do zakażenia.

Udowodniono, że tylko bakterie produkujące ureazę, czyli enzym rozkładający mocznik i zmieniający odczyn moczu z kwaśnego na zasadowy (pH≥7.2), mogą zapoczątkować tworzenie kamieni zakaźnych. Są to takie bakterie, jak:

  • Proteus,
  • Klebsiella,
  • Pseudomonas,
  • Staphylococcus (gronkowiec),
  • E.Coli,
  • Providentia,
  • Serratia,
  • Ureaplasma.

W przypadku stwierdzenia tych bakterii w moczu, pomimo leczenia, warto również wykonać USG układu moczowego w celu wykluczenia kamicy. Kamienie zakaźne występują 2 razy częściej u kobiet, ze względu na częstsze występowanie u nich zakażeń układu moczowego. Często są to duże (czasami obejmujące nawet całą nerkę), obustronne kamienie, które mogą stopniowo prowadzić do trwałego uszkodzenia funkcji nerek.

Leczenie powinno się zacząć od całkowitego usunięcia kamienia z nerki, najczęściej poprzez nakłucie (przezskórna nefrolitotrypsja, tzw. metoda PCNL). Pozostałe drobne kamienie kruszy się za pomocą fali uderzeniowej (tzw. metoda ESWL). Pozostawienie nawet drobnych fragmentów kamienia prawie zawsze prowadzi do szybkiego nawrotu choroby. Po całkowitym usunięciu kamienia kolejnym etapem leczenia powinno być wdrożenie długotrwałej profilaktyki zakażeń układu moczowego (niska dawka antybiotyku, rozmaite suplementy diety).

Zobacz także:

Rodzaje kamicy nerkowej

Czytaj artykuł

Zobacz także:

Kamica nerkowa u dzieci

Czytaj artykuł